Światowy bestseller! Ponad pół roku na liście bestsellerów New York Timesa!

Motyl to jedna z najpiękniejszych i najbardziej poruszających książek ostatnich lat. Niezapomniana opowieść o kobiecie sukcesu, która w wyniku okropnej choroby stopniowo traci swoje myśli i wspomnienia, i tym samym odkrywa, że każdy nowy dzień przynosi jej inne spojrzenie na miłość i życie.

*

Alice Howland jest dumna z życia, na które tak ciężko zapracowała. Ma pięćdziesiąt lat, jest wykładowcą psychologii na Harvardzie, światowej sławy ekspertem
w dziedzinie lingwistyki oraz żoną odnoszącego sukcesy męża i matką trójki dzieci. Kiedy coraz częściej zdarza jej się tracić pamięć i orientację, decyduje się na wizytę
u lekarza. Tragiczna diagnoza choroby Alzheimera o wczesnym początku całkowicie zmienia jej życie.

Kiedy nieuleczalna demencja pozbawia jej tożsamości, dotychczas niezwykle niezależna Alice walczy, by nauczyć się żyć każdą chwilą. Musi przewartościować swoje relacje z mężem, uznanym naukowcem oraz oczekiwania w stosunku do dzieci, a także postrzeganie siebie samej w otaczającym ją świecie.

*

Motyl, powieść jednocześnie piękna i przerażająca, to poruszający i niezwykle żywy obraz życia z chorobą Alzheimera o wczesnym początku, który pozostaje w pamięci jeszcze na długo po zamknięciu książki.

Spojrzała na zegarek. Wieczorem mieli wraz z Johnem pobiegać. Jednak do wieczora jeszcze daleko. Postanowiła pójść do domu.

Ich dom znajdował się zaledwie trzy kilometry od jej miejsca pracy, więc dotarła do niego szybko i bez problemów. Co teraz? Weszła do kuchni, by zrobić sobie herbatę. Nalała do czajnika wody z kranu, odstawiła go z powrotem na kuchenkę i przekręciła kurek z gazem. Poszła po herbatę. Pojemnika, w którym trzymała torebki z herbatą, nie było nigdzie na blacie. Otworzyła szafkę, w której trzymała kubki do kawy. Ale nie było ich w szafce – zamiast tego wpatrywała się w trzy półki z talerzami. Otworzyła szafkę po prawej stronie, w której spodziewała się zobaczyć rząd szklanek, jednak zamiast nich ujrzała miski i kubki.

Wyjęła miski i kubki i postawiła je na blacie. Następnie wyjęła talerze i postawiła je obok misek i kubków. Otworzyła następną szafkę. W tej również nic nie było na swoim miejscu. W krótkim czasie na blacie pojawiły się talerze, miski, kubki, szklanki do soku, szklanki do wody, kieliszki do wina, garnki, patelnie, pokrywki, ścierki oraz srebro stołowe. Całą kuchnię zastała wywróconą do góry nogami. Mhm, gdzie to było poukładane wcześniej? Gwiżdżący czajnik nie pozwolił jej spokojnie pozbierać myśli. Przekręciła kurek z gazem.

Usłyszała, jak ktoś otwiera drzwi wejściowe. O Boże, John wrócił wcześniej.

– John, dlaczego poprzestawiałeś rzeczy w kuchni? – krzyknęła.

– Alice, co ty robisz?

Kobiecy głos ją zaskoczył.

– Ach, to ty, Lauren, przestraszyłaś mnie.

To była jej sąsiadka z naprzeciwka. Lauren nic nie odpowiedziała.

– Przepraszam, może usiądziesz? Właśnie robiłam sobie herbatę.

– Alice, to nie jest twoja kuchnia.

– Co?

Rozejrzała się dookoła – ciemne granitowe blaty, brzozowe szafki, białe kafle na podłogach, okno nad zlewem, zmywarka po prawej stronie zlewu, dwa piekarniki. Chwila, przecież nie miała dwóch piekarników, prawda? Po raz pierwszy zauważyła lodówkę. Domniemany dowód winy. Zbiór zdjęć przyczepionych magnesami do drzwi lodówki przedstawiał Lauren oraz jej męża, kota i dzieci; to były fotografie, których Alice wcześniej nie dostrzegła.

– Och, Lauren, co ja zrobiłam z twoją kuchnią? Pomogę ci odstawić wszystko z powrotem na miejsce.

– Nie trzeba, Alice. Czy wszystko w porządku?

– Nie, raczej nie.

Chciała uciec do domu, do własnej kuchni. Nie mogłyby po prostu o tym zapomnieć? Czy naprawdę musiała się teraz wdawać w rozmowę pod tytułem „mam Alzheimera”? Nienawidziła tych rozmów.

Alice próbowała wyczytać coś z twarzy Lauren. Jej sąsiadka wyglądała na zakłopotaną i przerażoną. Wyraz jej twarzy wydawał się mówić: ona chyba oszalała. Alice zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech.

– Mam Alzheimera.

Otworzyła oczy. Wyraz twarzy Lauren nie uległ zmianie.

Po przeczytaniu Motyla miałam ochotę wstać i krzyknąć w pociągu pełnym nieznajomych: „Musicie przeczytać tę książkę”… Nie mogłam jej odłożyć. Jest napisana nie z perspektywy świata zewnętrznego, który próbuje zrozumieć co dzieje się we wnętrzu człowieka, lecz z perspektywy wnętrza człowieka, który próbuje zrozumieć świat zewnętrzny….Powieść nie jest wyłącznie o demencji, jest o Alice, kobiecie kochanej przez swoją rodzinę i szanowanej przez swoich przyjaciół, która na końcu, pozostaje wciąż sobą, a nie tylko schorowanym człowiekiem.

- Beverly Beckham, The Boston Globe

Motyl to boleśnie prawdziwy obraz kobiety, we wczesnym stadium Alzheimera, tak prawdziwy, że nie mogłam zasnąć przez kilka kolejnych nocy. Nie byłam w stanie się od niej oderwać. Jako osoba, która opiekuje się rodzicem z chorobą Alzheimera, mogę powiedzieć, że powieść dr Genowy, przedstawia wszystkie aspekty choroby, od małych, subtelnych zmian w codziennym życiu, aż po kluczowe zmiany, jakie zachodzą zarówno w pacjencie jak i w jego rodzinie. Motyl to historia, która musi zostać opowiedziana.

- Brunonia Barry, autorka bestsellerowej powieści „Wróżby z koronek” z listy New York Timesa

 Jednocześnie bolesna i wciągająca, ta wspaniała powieść o Alice Holland, wykładającej psychologię na Harvardzie, która powoli stacza się w otchłań demencji, już od pierwszych stron nie pozwoli ci się od niej oderwać. Z lekarską, językową precyzją i lekkością przelewania słów na papier, Lisa Genova uchyla nam drzwi do surrealistycznej krainy czarów Alice. Powinieneś przeczytać tę książkę, zarówno ze względu na siebie jak i twoją rodzinę. Ona cię uświadomi. Ona cię przerazi. Ona cię zmieni.

- Julia Fox Garrison, autor powieści “Don’t Leave Me This Way”

 Żałuję, że nie przeczytałem dzieła Lisy Genovy zanim umarł mój ojciec po dziesięciu latach zmagania się z chorobą Alzheimera. Rozumiałbym i doceniałbym bardziej to, co działo się w jego zdezorientowanym i wyniszczonym umyśle…Ta książka jest równie ważna jak i niezwykła i na pewno pomoże przyszłym pokoleniom, które paraliżuje strach przed tą chorobą.

- Phil Bolsta, autor powieści „Sixty Seconds”

 Niezwykle osobisty obraz choroby Alzheimera, przeplatany precyzyjnymi i przydatnymi informacjami na temat tej podstępnej i wyniszczającej choroby.

- Dr Rudolph E. Tanzi, współautor książki „Decoding Darkness: The search for the Genetic Causes of Alzheimer Disease”

 Genonova genialnie oddała subiektywne doświadczenia w tej osobistej historii. Wzruszająca i pouczająca.

- Daniel Kuhn, autor książki „Alzheimer’s Early Stages: First Steps for Familie, Friends, and Caregivers”.

 Ironiczne spojrzenie na skomplikowane rodzinne relacje, nasze nadzieje związane z przyszłymi pokoleniami i na sens życia… Niezależnie czy ty lub ktoś z twoje rodziny cierpi na demencję, Motyl jest książką wartą przeczytania.

- The Tangled Neuron

 Przejmująca, wnikliwa, tragiczna, inspirująca…. I aż nader prawdziwa. Genova posiada wielki dar zrozumienia, wyobraźni i ekspresji, która pozwala jej na otwarcie tajemniczych wrót i napisanie historii z ciekawej perspektywy… Jako przewodnik prowadzący nas przez niezwykle osobiste doświadczenia, pokazuje nam nie tylko empatię i zrozumienie dla demencji i kognitywnej neurobiologii, ale także dla istoty ludzkiej samej w sobie.

- Alireza Atri, M.D. Ph.D., Neurobiolog, Massachusetts General Hospital, Oddział Zaburzeń Pamięci

 Doświadczenie, jakim jest choroba Alzheimera, to proces odkrywczy. Czytelnicy, wspólnie z Alice, są zręcznie i realistycznie przeprowadzeni przez ten proces, zaczynając od nurtujących pytań i obaw, jakie towarzyszą niewytłumaczalnym problemom z pamięcią, a kończąc na potrzebie zmian Alice w relacjach z jej rodziną i przyjaciółmi.

- Peter Reed. Ph.D., Senior Director of Programs, Alzheimer's Association

 Demencja jest mroczna i okrutna. Jedynie autorka z biegłą znajomością neurobiologii, charakterem, oraz empatią mogła prawidłowo oddać fakty i uczucia takimi, jakie są one na co dzień. Motyl to światło z dokładnością lasera dla ludzi z demencją oraz tych, którzy ich kochają.

- Carole Mulliken, współzałożycielka DementiaUSA